Bođflenna á árshátíđ !!!!!!!!
05. nóvember 2007 klukkan 16:16
| Lenti í skrítinni uppákomu, núna á dögunum. Brá mér inn í óvenjulega fámennt Ikea, sem er nú ekki til frásögufærandi, nema hvað, að mjög fljótlega eftir að ég kem inn í þessa ferlega stóru og yfirgnæfandi verslun, mætti ég ófrískri konu. Fast á hæla henni, komu tvær konur á besta aldri, báðar svona fallega ófrískar. Ég lét þetta nú ekkert á mig fá, enda allsengin ástæða til, og strunsaði sem leið lá, enn nú lengra inn í versluninna. Flótlega gekk ég fram á miðaldra konu sem leiddi tvö börn. Ferðin var nú ekki mikil, og það svona jaðraði við að þessi litla fjölskylda væri hreinlega í bakkgírnum. Um það leyti sem ég tók fagmannlega framúr henni, áttaði ég mig á þessu mikla hreyfingaleysi. Konan var svo ofboðslega mikið ófrísk, að ef hún hefur ekki fætt aðeins innar í búðinni hlýtur hún að hafa gert það á leiðinni út í bíl. Í sófa deildinni, hafði ein, einmitt ófrísk, kona komið sér huggulega fyrir og hvíldu lúin bein, áður en seinnihálfleikur verslunarleiðangursins, hæfist. Það var nákvæmlega þarna sem það flaug í gegnum huga minn, að í ikea akkúrat þennan dag væri árshátíð verðandi mæðra. Já, já, bara gott mál...............en, afhverju var ég þá þarna??? ÚBBS, einhver skilaboð á ferðinni hér. Ég greip erindið mitt úr hillunni, strunsaði að kassanum, hálf svona andlega fjarverandi. Þar var konan á undan mér í röðinni ........líka ófrísk. Var þetta falin myndavél, eða........ nei, sennilega bara hinn eðlilegasti gangur lífsins. Samt skrítnar tilviljanir, u.þ.b 70 %. þeirra sem ég sá í búðinni voru ófrískar konur. Anna (sem var eitt augnablik) að spá í að grípa með sér eitt óléttupróf úr Lyfju.....en sleppti því. |
Međ Geysi framan á......................
24. október 2007 klukkan 13:32
Ég rakst á alveg hreint ómótstæðilegar karlmannsnærbuxur í búð einni hér í bæ (rakst ekki beint á þær, en sá þær á henginu).
Um var semsagt að ræða svona týpískar boxer buxur, en það sem gerð þær áhugaverðar í mínum augum var myndin sem prentuð var á þær. Jú, myndin var af engum öðrum en hinum marg rómaða og alheimsfræga GEYSI í Haukadal. Og undir myndinni stóð stórum stöfum; GEYSIR.
Merkilegt nok, svona líka ofur náttúrulegar og rammíslenskar naríur, hér á ferð.
Ég hrökk í kút. Jú, jú að sjálfsögðu þekkir maður fólk sem eru sérstaklega miklir Íslendingar í sér og bera íslenska fánann á húfum sínum, flagga lágmark 8 sinnum á ári, skreita kransakökuna með íslenska fánanum og drekka úr bollum í fánalitunum..........en halló, ekki á naríunum (en hvað ætli ég svosem viti um það)
Ég er bara ekki að skilja þetta, nema þá að Geysir eigi með einhverjum hætti að lýsa því , sem naríurnar annars hylja.
Geysir er jú afar kraftmikið fyrirbæri, gusar út úr sér fleiri tugi, ef ekki hundruði metra og þvílíku magni, í þokkabót. Hefur laðað að sér tugi þúsunda kvenna (og karla) í gegnum tíðina, án þess að hafa svo ýkja mikið fyrir því og geri aðrir betur.
Jú, kanski er einhver sem vill líkja sér við hann, og undirstrika það með því að klæðast þessum ósköpum.
En þá vil ég góðfúslega benda á það að Geysir er dauður úr öllum æðum. Úr honum hefur ekkert komið í mörg herrans ár, og síðast var það með hjálp góðra manna og kvenna.
Kannski er þetta bara endalaust grín.....kannski bara geysir grín. Dæmi nú hver fyrir sig
Anna kveður
Ómissandi.............................nei ekki alveg
24. október 2007 klukkan 09:38
Jæja, þá er nú lífið að hlunkast í sínar eðlilegu skorður eftir mjög svo skringilegan og afar annasaman mánuð.
Ef einhverjum er þakklæti í huga, sem ég efast nú stórlega um, þá ber að þakka yfirhúsmóðurinni á bænum, því hún fékk þá stóru og loðnu flugu í hausinn að setjast á skólabekk.
Jabbs, hún lét sig og aðra hafa það að nema sjúkraflutningsnám, sem er reyndar afar gamall og góður draumur.
Þrjár vikur, frá 8-17 + keyrsla yfir fjallveginn ógurlega + vaktir á sjúkrabíl, var það heilllin hvorki meira og alls ekki minna.
Nú halda nátturulega flestir að börnin mín hafi á þessum tíima einfaldlega mátt éta það sem úti fraus, gangandi um eins og útigangsbörn, óalandi og óferjandi.
Ó, nei, síður en svo. Ég fékk þetta líka frábæra fólk, okkur til aðstoðar, þ.e.a.s. við réðum okkur au pair, og ekki bara eina heldur tvær, tvær og hálfa meira að segja.
Móðir mín og systir ásamt betri helmingnum mínum, tóku þetta alfarið í sínar hendur, og stjórnuðu heimilishaldinu sem aldrei fyrr.
Í skóla, úr skóla, að sofa, ekki sofa, elda, baka, borða, ekki borða, klæða, eða afklæðast, á íþróttaæfingu, heim aftur, til læknis, læra, leika, baka, taka til, knúsa, kyssa EÐA BARA sjá um allt á milli himins og jarðar.
Og börnin ku hafa verið foreldrum sínum og öðrum ættingjum og vinum til mikilla sóma, stillt og prúð og hvers manns hugljúfi. Þetta er ekki grín, svona var umsögn þeirra sem að þátt tóku í verkefninu.
Og ég sem hélt að ég væri sérfræðingur í þessu öllu og engin kæmist með tærnar þar sem ég hef................DJ'OK.........ég hef alltaf sagt ; að það kemur ALLTAF maður í manns stað.
Og þarna sannaðist það, svo ískyggilega mikið. Takk fyrir það, elskurnar mínar.
Námið sjálft var alveg stjarnfræðilega áhugavert og skemmtilegt og ég gæti sko alveg hugsað mér að starfa við þetta í framtíðinni.
Kennararnir miklir höfðingjar með allt á hreinu og samnemendur mínir afar alvörugefnir alveg snauðir öllum húmor eða þannig. Þetta var einu og orði sagt frábært.
Kannski að maður ætti að gera þetta miklu oftar
........................... nei, alveg róleg, ég segi nú bara svona
kv. Anna
Hingađ og ţangađ....í allan dag :O)
26. september 2007 klukkan 21:36
Ég biðst svo sannarlega forláts yfir bloggleysis-ismanum sem hefur hrjáð mig að undanförnu.
Ástæðan er margföld, en aðallega.......hef ég verið of ÖNNU M kafinn. En meira en nóg um það.´
Rankaði við mér og áttaði mig á því nú, í lok dags, hversu íslensk veðrátta getur leikið mann grátt. Úrhellisrigningardemba í allan dag og hávaðabrjálæðisrok í kaupbæti. Ja, há og þá varð dagurinn svona, takk fyrir...
Skutlaði drengjum A,B og C í skólann.....og fór heim. Skrapp á mömmumorgna með dreng D....og fór svo heim. Sótti dreng C í skólann kl eitt og fórum heim. Skutlaði dreng C á fótboltaæfingu, skrapp í búðarráp með ömmu og dreng D, keypti slátur, sótti dreng C á æfingu og kom mér heim. Skutlaðist eftir dreng A í skólann og kom honum heim. Hentist með dreng C á fimleikaæfingu og dreif mig heim, því þá þurfti drengur B að komast á fótboltaæfingu og svo fór ég heim. Skruppum svo til nýgiftu hjónanna í kók og súkkulaðiköku og komum okkur svo heim......og hér er ég nú.
Ég tek það fram að svona eru týpískir dagar hjá mér...EKKI.
En ljóst er að ég er sannkölluð skutla..........ekki satt
kv. Anna
Ástæðan er margföld, en aðallega.......hef ég verið of ÖNNU M kafinn. En meira en nóg um það.´
Rankaði við mér og áttaði mig á því nú, í lok dags, hversu íslensk veðrátta getur leikið mann grátt. Úrhellisrigningardemba í allan dag og hávaðabrjálæðisrok í kaupbæti. Ja, há og þá varð dagurinn svona, takk fyrir...
Skutlaði drengjum A,B og C í skólann.....og fór heim. Skrapp á mömmumorgna með dreng D....og fór svo heim. Sótti dreng C í skólann kl eitt og fórum heim. Skutlaði dreng C á fótboltaæfingu, skrapp í búðarráp með ömmu og dreng D, keypti slátur, sótti dreng C á æfingu og kom mér heim. Skutlaðist eftir dreng A í skólann og kom honum heim. Hentist með dreng C á fimleikaæfingu og dreif mig heim, því þá þurfti drengur B að komast á fótboltaæfingu og svo fór ég heim. Skruppum svo til nýgiftu hjónanna í kók og súkkulaðiköku og komum okkur svo heim......og hér er ég nú.
Ég tek það fram að svona eru týpískir dagar hjá mér...EKKI.
En ljóst er að ég er sannkölluð skutla..........ekki satt
kv. Anna
Merkilegt nokk !
06. september 2007 klukkan 15:36
Ég komst að alveg fáránlega frábærum hlut. Það eru nefnilega ekki nánda nærri því eins margar kaloríur í SS pylsu í brauði með öllu gumsinu á , heldur en í SS pylsu bara í brauði, án alls.
Ja, hérna ég skal segja ykkur það........skemmtileg uppfinning það, sérstaklega fyrir svona gumsara eins og mig.
Þetta stendur nefnilega skýrum stöfum á smjörpappísr bréfinu frá SS sem alltaf er sett utan um pylsuna, þegar maður kaupir hana. Utan á þessu bréfi eru ýmsar mjög gagnlegar uplýsingar um þjóðarréttinn okkar magnaða. En ég leyfi mér samt sem áður að efast um sannleiksgildi þssara upplýsinga.
Samkvæmt næringarfræðibókinni (sem ég reyndar keypti samviskusamlega á sínum tíma, en stengleymdi hinsvegar alveg að lesa), er sannleikanum aðeins hnikað til.
Sósuguttlið dásamlega og laukurinn syndsamlegi gerir manni varla neitt sérstaklega gott, nema þá helst gott á bragðið.
Ég er sko búin að mölva heilann um þetta fram og til baka, vinstri og hægri, aftur og áfram, norður og niður, þvers og kruss og sikk og sakk. Og meira en það...ég hef komist að niðurstöðu.
Þegar ég borða pylsu með öllu, fæ ég að sjálfsögðu hráan lauk með, við lítinn fögnuð vina og vandamanna. Þeir taka því bæði meðvitað og ómeðvitað að flýja, halda sig fjarri manni á meðan verstu ósköpin ganga yfir, nefnilega andremman ógurlega. Orkan sem fer í það að elta vini sína uppi og endurheimta vinskapinn er svo mikil og þess vegna brennir maður meira og...........þegar upp er staðið, eru kaloriurnar sem eftir sitja mun færri.
Já, ég er bara ánægð með þessi merkilegu vísindi
kv Anna
Ja, hérna ég skal segja ykkur það........skemmtileg uppfinning það, sérstaklega fyrir svona gumsara eins og mig.
Þetta stendur nefnilega skýrum stöfum á smjörpappísr bréfinu frá SS sem alltaf er sett utan um pylsuna, þegar maður kaupir hana. Utan á þessu bréfi eru ýmsar mjög gagnlegar uplýsingar um þjóðarréttinn okkar magnaða. En ég leyfi mér samt sem áður að efast um sannleiksgildi þssara upplýsinga.
Samkvæmt næringarfræðibókinni (sem ég reyndar keypti samviskusamlega á sínum tíma, en stengleymdi hinsvegar alveg að lesa), er sannleikanum aðeins hnikað til.
Sósuguttlið dásamlega og laukurinn syndsamlegi gerir manni varla neitt sérstaklega gott, nema þá helst gott á bragðið.
Ég er sko búin að mölva heilann um þetta fram og til baka, vinstri og hægri, aftur og áfram, norður og niður, þvers og kruss og sikk og sakk. Og meira en það...ég hef komist að niðurstöðu.
Þegar ég borða pylsu með öllu, fæ ég að sjálfsögðu hráan lauk með, við lítinn fögnuð vina og vandamanna. Þeir taka því bæði meðvitað og ómeðvitað að flýja, halda sig fjarri manni á meðan verstu ósköpin ganga yfir, nefnilega andremman ógurlega. Orkan sem fer í það að elta vini sína uppi og endurheimta vinskapinn er svo mikil og þess vegna brennir maður meira og...........þegar upp er staðið, eru kaloriurnar sem eftir sitja mun færri.
Já, ég er bara ánægð með þessi merkilegu vísindi
kv Anna
Munn viđ munn..........!
30. ágúst 2007 klukkan 11:42
Skrapp í borg óttans núna á dögunum og eins og sönnum sveitavargi sæmir þá kíkti í þá ágætu búð Hagkaup.
Þegar inn var komið sá ég mér til mikillar skelfingar að þar var í gangi svokölluð útsölulok. Risarisastórum pappakössum hafði verið dreift um alla búðina( svona rétt eins og karamellum úr þyrlu) og í þeim var sýndist mér, nákvæmlega allt undir sólinni. Allt frá nýburasamfellum upp í herraspariskó nr 45. Þarna sá ég líka g-streng, trefla, kúrekastígvél, pæjutöskur og margt margt fleira.
Og meira en það þetta var svo hræbillegt að það munaði minnstu að maður fengi borgað með hverjum hlut við kassann.
Aðeins 3 verð í gangi, að hugsa sér. 250 kall, 500 kall og 750 kall. Je minn eini. Hvílíkur lukkudagur.
Þarna var líka fólk, fullt af fólki. Allt þetta fólk voru konur (hmm afhverju skildi það nú vera) Æsingurinn var svo mikill , að það náði engri átt. Ástæðan voru einmitt þessi kassar.
Það er skemst frá því segja að það örlaði ekki á því að þessar annars ágætu kynsystur mínar næðu að hemja sig.
Ein kona stóð þó uppúr í minningunni. Hæðin var henni ekki til ama þ.e. það var langt frá því að hún væri of stór, því svo lágvaxin var hún að þegar hún stóð á gólfinu þá náði hún varla niður :O)
Sjálfsöryggið var sko ekki í neinu samræmi við hæð hennar því hvað eftir annað lét hún sig algjörlega óhikað, beinlínis flakka ofan í kassafjandann í leit að hinu eina sanna, sem henni vantaði.........eða vantaði ekki. Æsingurinn í henni náði út yfir gröf og dauða.
Kunnandi munn við munn aðferðina fannst mér það beinlínis vítavert af mér að yfirgefa staðinn.
Þess í stað beið ég hjá henni (og kassanum) milli vonar og óttar, þess sem verða vildi. Stundum var hún svolítið lengi ofaní kassanum, svona fyrir minn smekk alltsvo, og þá setti ég mig í stellingar.
En alltaf var ég jafn hissa þegar lágvaxna konan kom aftur og aftur upp úr kassanum, alltaf með nýja og nýja vöru. Með sólskinsbros á vör, og stundum svolítið blá á vörunum var hún alltaf jafn innlega hissa og ferlega upp með sér, yfir heppni sinni.
Eftir á að hyggja hefði það nú orðið hvimleitt hefði hún í æsingnum látið lífið, innan um g-strengi og kúrekastígvél.
Nei, ég æsi mig ekki fyrir 250 kall
Anna
Þegar inn var komið sá ég mér til mikillar skelfingar að þar var í gangi svokölluð útsölulok. Risarisastórum pappakössum hafði verið dreift um alla búðina( svona rétt eins og karamellum úr þyrlu) og í þeim var sýndist mér, nákvæmlega allt undir sólinni. Allt frá nýburasamfellum upp í herraspariskó nr 45. Þarna sá ég líka g-streng, trefla, kúrekastígvél, pæjutöskur og margt margt fleira.
Og meira en það þetta var svo hræbillegt að það munaði minnstu að maður fengi borgað með hverjum hlut við kassann.
Aðeins 3 verð í gangi, að hugsa sér. 250 kall, 500 kall og 750 kall. Je minn eini. Hvílíkur lukkudagur.
Þarna var líka fólk, fullt af fólki. Allt þetta fólk voru konur (hmm afhverju skildi það nú vera) Æsingurinn var svo mikill , að það náði engri átt. Ástæðan voru einmitt þessi kassar.
Það er skemst frá því segja að það örlaði ekki á því að þessar annars ágætu kynsystur mínar næðu að hemja sig.
Ein kona stóð þó uppúr í minningunni. Hæðin var henni ekki til ama þ.e. það var langt frá því að hún væri of stór, því svo lágvaxin var hún að þegar hún stóð á gólfinu þá náði hún varla niður :O)
Sjálfsöryggið var sko ekki í neinu samræmi við hæð hennar því hvað eftir annað lét hún sig algjörlega óhikað, beinlínis flakka ofan í kassafjandann í leit að hinu eina sanna, sem henni vantaði.........eða vantaði ekki. Æsingurinn í henni náði út yfir gröf og dauða.
Kunnandi munn við munn aðferðina fannst mér það beinlínis vítavert af mér að yfirgefa staðinn.
Þess í stað beið ég hjá henni (og kassanum) milli vonar og óttar, þess sem verða vildi. Stundum var hún svolítið lengi ofaní kassanum, svona fyrir minn smekk alltsvo, og þá setti ég mig í stellingar.
En alltaf var ég jafn hissa þegar lágvaxna konan kom aftur og aftur upp úr kassanum, alltaf með nýja og nýja vöru. Með sólskinsbros á vör, og stundum svolítið blá á vörunum var hún alltaf jafn innlega hissa og ferlega upp með sér, yfir heppni sinni.
Eftir á að hyggja hefði það nú orðið hvimleitt hefði hún í æsingnum látið lífið, innan um g-strengi og kúrekastígvél.
Nei, ég æsi mig ekki fyrir 250 kall
Anna
Stimpingar á heimiinu
27. ágúst 2007 klukkan 10:59
Sat hérna inn í stofu í gær, mamman með ungana sína þrjá, þegar að óboðinn gestur lætur á sér kræla við vægast sagt lítinn fögnuð viðstaddra.
Gul/svart röndóttur geitungur í vígahug..... að okkar mati allavega. Þótti okkur hann full nærgöngull og uppáþrengjandi svo ekki sé nú meira sagt.
Eftir dágóðan tíma, mikil óhljóð, töluverð hlaup og hurðaskellingar, mætti sem sagt einn sonurinn, rétt eins og himnasending, vopnaður tennisspaða.
Óhikað og fullur (Ó) öryggi reiðir hann spaðann á loft og ..........púff, eitt högg og röndótta veran liggur í valnum.
Á einu augnabliki er drengurinn orðinn þjóðhetja á sínu heimili, fær svert hrós og klapp á bakið fyrir hugdirfsku.
Eitthvað hefur sumum samt fundist hin nýkrýnda hetja fá einum og mikla athygla, því það næsta sem að gerist er það að minnsti unginn á heimilinu reiðir spaðafjandann hátt til lofts og lætur vaða beint í höfuðið á hetjunni. Já, börnin læra það sem fyrir þeim er haft, ekki satt.
Sjálfsagt átti svo þessi elska von á því að fá svert hrós og klapp á bakið, en lítið fór hinsvegar fyrir því. Já, það er ekki sama að heita Jón eða JónJón.
Ekki náði hann nú að skaða fyrrum geitungabanan neitt að ráði, en hjúkkan á bænum mátti nú veita aðhlynningu við höfuðhöggi, en augnabliki áður leit út fyrir að hún myndi þurfa veita aðhlynningu við geitungastungu.
Jamm, svona er lífið
Anna
Gul/svart röndóttur geitungur í vígahug..... að okkar mati allavega. Þótti okkur hann full nærgöngull og uppáþrengjandi svo ekki sé nú meira sagt.
Eftir dágóðan tíma, mikil óhljóð, töluverð hlaup og hurðaskellingar, mætti sem sagt einn sonurinn, rétt eins og himnasending, vopnaður tennisspaða.
Óhikað og fullur (Ó) öryggi reiðir hann spaðann á loft og ..........púff, eitt högg og röndótta veran liggur í valnum.
Á einu augnabliki er drengurinn orðinn þjóðhetja á sínu heimili, fær svert hrós og klapp á bakið fyrir hugdirfsku.
Eitthvað hefur sumum samt fundist hin nýkrýnda hetja fá einum og mikla athygla, því það næsta sem að gerist er það að minnsti unginn á heimilinu reiðir spaðafjandann hátt til lofts og lætur vaða beint í höfuðið á hetjunni. Já, börnin læra það sem fyrir þeim er haft, ekki satt.
Sjálfsagt átti svo þessi elska von á því að fá svert hrós og klapp á bakið, en lítið fór hinsvegar fyrir því. Já, það er ekki sama að heita Jón eða JónJón.
Ekki náði hann nú að skaða fyrrum geitungabanan neitt að ráði, en hjúkkan á bænum mátti nú veita aðhlynningu við höfuðhöggi, en augnabliki áður leit út fyrir að hún myndi þurfa veita aðhlynningu við geitungastungu.
Jamm, svona er lífið
Anna
Sísí segir sí, sí, sí.........
23. ágúst 2007 klukkan 09:15
Skólarnir byrjaðir, spenningurinn í sögulegu hámarki. Sá minnsti í í 1. bekk sem hét nú stubbadeild hérna í denn. Sá næsti er að byrja seinni hálfleik í skólaskyldu ríkisins og sá elsti komin í fjölbraut.
Hugurinn reikar, þetta hefur maður gengið í gegnum...hérna í gamla daga.
EN Vááááá hvað hlutirnir hafa breyst. Já, það hefur svo margt breyst að það liggur við að ég neiti að viðurkenna það, einfaldlega vegna þess að ég hef sáralítið elst sjálf.
Gerði meira að segja heiðarlega tilraun til þess að fá unglinginn til að kaupa einhver ritföng , svona eins og maður gerði í denn, en til að gera langa sögu stutta kom upp listrænn ágreiningur á milli okkar.
Ávinningurinn af þeirri ferð var rúðustrikuð reikningsbók og blýpenni, og málið var dautt, já steindautt.
Rökin voru þau að í dag nota allir fartölvur og handskrifuð glósutækni heyrir sögunni til.
Það hefði nú orðið uppi fótur og fit hefði maður mætt með Sinclair Spectrum tölvuna og ætlað sér að glósa á hana, enda var hún nú bara leikjatalva ef mig minnir rétt.
Matreiðsla, Leikfimi, Handavinna, Kristinfræði, Reikningur, Teikning, Landafræði eru allt fög sem áttu þátt í því að gera mig að betir manni en þau eru ekki eru lengur til, við eru tekin Heimilsfræði, Íþróttir, Textílmennt, Trúarbragðafræði, Stærðfræði, Myndmennt og Samfélagsfræði. Jebbs. ég skal segja ykkur það.
Það hefur sem sagt, hvort sem mér líkar það betur eða verr, margt vatn runnið til sjávar síðan maður hlunkaðist með tveggja daga gamla brauðsneið með Mills kaviar og NÝmjólk á flösku, Víðivellina notalegu í skólann sinn. Ristaða samlokan með skinkunni og ostinum ásamt svalanum, hafa hinsvegar tekð öll völd í dag.
Ekki það að stærð mín hafi á nokkurn hátt hamlað mér að einu eða neinu leyti i gegnum tíðina. Í dag fær hinsvegar hvert og eitt barn hækkan og lækkanlega skrifstofustóla, ásamt stillanlegum skólaborðum, sem hentar hverjum og einum. Jamm, alveg frábært en mér er hugsað til samnemenda minna sem þjáðust af hryggskekkju og ilsigi hérna í gamla daga.
Í dag hafa prófin að mestu horfið fyrir nýnefninu námsmati. Æi, ég er að mörgu leyti hlynnt því, munandi eftir frægu teikniprófi, sem ég þreytti á mínum yngri árum. Þegar upp var staðið var ég ánægð með sköpunarverk mitt, myndina af jakkafataklæddu karlmönnunum fjórum með líkkistuna á milli sín. En ekki voru allir á sama máli, þar á meðal kennarinn. Ég uppskar enga rífandi einkunn fyrir verkið en ég er þess fullviss ennþann dag í dag að það var einfaldlega vegna þess að mennirnir voru allir sömu megin við kistuna og það nú náttúrulega engin lógig í því. Ég hef verið með svo mikinn prófkvíða..........sennilega alltsvo.
Sumt breytist þó aldrei, ekki einu sinni þó að ég eldist. Fletti í gær, upp í mínu uppáhalds riti í flokki sígildra fagurbókmennta, skáldverkinu Gagni og gaman og kom þá niður á mjög svo kunnuglega setningu: "Sísí segir sí,sí,sí. " " Sí, sí segir Sísí." Ok það hefur þó ekki alveg allt breyst.........................ég er fegin því.
Og sennilega hef ég bara lítið elst
Anna
Hugurinn reikar, þetta hefur maður gengið í gegnum...hérna í gamla daga.
EN Vááááá hvað hlutirnir hafa breyst. Já, það hefur svo margt breyst að það liggur við að ég neiti að viðurkenna það, einfaldlega vegna þess að ég hef sáralítið elst sjálf.
Gerði meira að segja heiðarlega tilraun til þess að fá unglinginn til að kaupa einhver ritföng , svona eins og maður gerði í denn, en til að gera langa sögu stutta kom upp listrænn ágreiningur á milli okkar.
Ávinningurinn af þeirri ferð var rúðustrikuð reikningsbók og blýpenni, og málið var dautt, já steindautt.
Rökin voru þau að í dag nota allir fartölvur og handskrifuð glósutækni heyrir sögunni til.
Það hefði nú orðið uppi fótur og fit hefði maður mætt með Sinclair Spectrum tölvuna og ætlað sér að glósa á hana, enda var hún nú bara leikjatalva ef mig minnir rétt.
Matreiðsla, Leikfimi, Handavinna, Kristinfræði, Reikningur, Teikning, Landafræði eru allt fög sem áttu þátt í því að gera mig að betir manni en þau eru ekki eru lengur til, við eru tekin Heimilsfræði, Íþróttir, Textílmennt, Trúarbragðafræði, Stærðfræði, Myndmennt og Samfélagsfræði. Jebbs. ég skal segja ykkur það.
Það hefur sem sagt, hvort sem mér líkar það betur eða verr, margt vatn runnið til sjávar síðan maður hlunkaðist með tveggja daga gamla brauðsneið með Mills kaviar og NÝmjólk á flösku, Víðivellina notalegu í skólann sinn. Ristaða samlokan með skinkunni og ostinum ásamt svalanum, hafa hinsvegar tekð öll völd í dag.
Ekki það að stærð mín hafi á nokkurn hátt hamlað mér að einu eða neinu leyti i gegnum tíðina. Í dag fær hinsvegar hvert og eitt barn hækkan og lækkanlega skrifstofustóla, ásamt stillanlegum skólaborðum, sem hentar hverjum og einum. Jamm, alveg frábært en mér er hugsað til samnemenda minna sem þjáðust af hryggskekkju og ilsigi hérna í gamla daga.
Í dag hafa prófin að mestu horfið fyrir nýnefninu námsmati. Æi, ég er að mörgu leyti hlynnt því, munandi eftir frægu teikniprófi, sem ég þreytti á mínum yngri árum. Þegar upp var staðið var ég ánægð með sköpunarverk mitt, myndina af jakkafataklæddu karlmönnunum fjórum með líkkistuna á milli sín. En ekki voru allir á sama máli, þar á meðal kennarinn. Ég uppskar enga rífandi einkunn fyrir verkið en ég er þess fullviss ennþann dag í dag að það var einfaldlega vegna þess að mennirnir voru allir sömu megin við kistuna og það nú náttúrulega engin lógig í því. Ég hef verið með svo mikinn prófkvíða..........sennilega alltsvo.
Sumt breytist þó aldrei, ekki einu sinni þó að ég eldist. Fletti í gær, upp í mínu uppáhalds riti í flokki sígildra fagurbókmennta, skáldverkinu Gagni og gaman og kom þá niður á mjög svo kunnuglega setningu: "Sísí segir sí,sí,sí. " " Sí, sí segir Sísí." Ok það hefur þó ekki alveg allt breyst.........................ég er fegin því.
Og sennilega hef ég bara lítið elst
Anna
Vina mín, viltu koma hingađ međ okkur..........
21. ágúst 2007 klukkan 14:58
Núna þegar óvenjulega margir í kringum mig eru á heimshornaflakki rifjaðist upp fyrir mér þau mímörgu skipti sem ég hef lagt land undir fót. Jebbs, alveg déskoti góðar ferðir upp til hópa í allskonar góðra manna og kvenna hópi. Þessar ferðir hafa þó allar....já allar nema tvær, endað eins.
Ég stoppuð í tollinum, tekin afsíðis, skoðuð hátt og lágt (ekki þó innvortis, ennþá......) ásamt öllum mínum farangri. Spurð um heima og geyma, veru mína erlendis, hversu lengi, hversu mikið, með hverjum og af hverju. Jebbs, og hana nú.
Og það hefur engu máli skipt hvort sem ég haf verið að koma úr rakinni fylleríisferð með nýútskrifuðum stúdentum eða rómaðri
fjölskylduferð með manni mínum og börnum.
Ó, nei, láttu þig dreyma. Ég alltaf jafn déskoti grunsó að nauðsynlegt þykir að skoða mig betur.
Ég verð nú bara að játa það, að þegar vélin hefur lækkað flugið niður í svona 10 þús fet, fer mín að ókyrrast. Kvíðahnúturinn verður stærri og stærri í maganum mínum, ekki vegna þess að ég sé hrædd við vini mína tollverðina, eða hundalinganna sem hnusa óendanlega mikið af mér í gríð og erg, heldur vegna þess að þurfa að pakka öllu aftur eftir að þeir hafa rótað upp öllum farangrinum.
Já, það er ofsalega lítið gaman, að standa í því á alþjóðaflugvelli.....með t.d þrggja vikna gamlan óhreinan þvott.
Í þessu hef ég lent í í 14 skipti af þeim 16 sem ég hef farið út. Já, atvinnuskapandi kona á ferðinni. Ég hef samt ALDREI verið nöppuð með neitt sem ekki má, ég þori meira að segja ekki lengur að kaupa tollinn í fríhöfninni, vegna þess að.............æi, ég veit það ekki.
Ég hef nú velt því oft fyrir mér hvað það sé i fari mínu sem kalli á þessar grunsemdir. Ég er reyndar stundum ógreidd en er ekki með hanakamb, ekki með nein tattú og ekki með nein auka göt á líkamanum. Ég geng ekki í leðurfrakka og misnota ekki panodil.
Það hlýtur bara að hanga mynd af mér á kaffistofunni hjá þeim, og það sem meira er þá hlýtur það að vera fermingarmynd af mér, og þá er nú ástæðan fyrir þessu öllu saman kannski augljós.
Nei, ég segi nú bara svona.
Anna
Vá, mikil skítalykt !!!!!!!!!!!!!!!
12. ágúst 2007 klukkan 18:12
Jæja, enn og aftur eru blessaðir bankarnir í fjölmiðlunum. Vá, kemur á óvart.......eða ekki. Og fyrir hvað nú, jú meint okur á okkur almúganum.
Mér dauleiðast einhver svona nöldursleg blogg, hjálp!, en núna get ég barasta ekki orða bundist. Mér finnst nefnilega alveg þræl merkilegt hvað bankarnir hafa í raun mikil völd í okkar annars góða, litla landi. Nú eru þeir grunaðir um að hafa rukkað okkur (já, örugglega hafa flestir farið yfir á blessaða heftinu, ó boy) um ríflegan FIT kostnað, en máski er leyfilegt.
En hvað. Þeir vilja ekki gefa upp hve mikið þeir hafa rukkað okkur og þá..............ok, allt í lagi.
Ef ég og sambærilegir íslenskir þegnar væru grunaðir um eitthvað misjafnt, þá mættu við (og ættum) gjöra svo vel að opna allt sem hægt væri að opna og leyna ekki neinu. Engin miskunn. Enda væri það bara allt í lagi og þannig á það að vera...................hjá öllum. Líka bönkunum.
Mér finnst stundum eins og bankarnir séu þeir sem stjórna landinu. Og svo segja þeir allir NEI, samráð olíufélaganna hvað, spyr sá sem ekki veit.
Mér var nú líka kennt það í æsku, að ef maður vildi ekki segja frá ..........þá væri nú líklegt að það væri ekki allt í gúddí hjá manni. Ég trúi þessu ennþá.
Já, mér finnst svo mikil skítalykt að þessu máli, að ég er komin með hálfgerða andateppu, og hún er baaaaara að versna.
Smátt og smátt gleymum við þessu máli, þetta kemst aldrei upp og ekkert verður að gert. NEMA ef vera skyldi að gulldrengur okkar sunnlendinga, Björgvin G. takið málið upp á sína arma, og sýni hvað í honum býr.
Ég hef tröllatrú á viðskiptaráðherranum okkar.
Anna
Mér dauleiðast einhver svona nöldursleg blogg, hjálp!, en núna get ég barasta ekki orða bundist. Mér finnst nefnilega alveg þræl merkilegt hvað bankarnir hafa í raun mikil völd í okkar annars góða, litla landi. Nú eru þeir grunaðir um að hafa rukkað okkur (já, örugglega hafa flestir farið yfir á blessaða heftinu, ó boy) um ríflegan FIT kostnað, en máski er leyfilegt.
En hvað. Þeir vilja ekki gefa upp hve mikið þeir hafa rukkað okkur og þá..............ok, allt í lagi.
Ef ég og sambærilegir íslenskir þegnar væru grunaðir um eitthvað misjafnt, þá mættu við (og ættum) gjöra svo vel að opna allt sem hægt væri að opna og leyna ekki neinu. Engin miskunn. Enda væri það bara allt í lagi og þannig á það að vera...................hjá öllum. Líka bönkunum.
Mér finnst stundum eins og bankarnir séu þeir sem stjórna landinu. Og svo segja þeir allir NEI, samráð olíufélaganna hvað, spyr sá sem ekki veit.
Mér var nú líka kennt það í æsku, að ef maður vildi ekki segja frá ..........þá væri nú líklegt að það væri ekki allt í gúddí hjá manni. Ég trúi þessu ennþá.
Já, mér finnst svo mikil skítalykt að þessu máli, að ég er komin með hálfgerða andateppu, og hún er baaaaara að versna.
Smátt og smátt gleymum við þessu máli, þetta kemst aldrei upp og ekkert verður að gert. NEMA ef vera skyldi að gulldrengur okkar sunnlendinga, Björgvin G. takið málið upp á sína arma, og sýni hvað í honum býr.
Ég hef tröllatrú á viðskiptaráðherranum okkar.
Anna
