Ja, hérna hér......
17. maí 2007 klukkan 08:44
Hér verður það nú að viðurkennast að um mig fór eilítill kjánahrollur
þegar ég frétti að minn kæri og mjög svo elskaði heimabær, Árborg væri búin að kaupa Pakkhúsið og Pizza 67 , húsnæði þeirra og rekstur.Hvað nú.... enn á ný komumst við á kortið og enn á ný fyrir ...jæja segi ekki meir.
Getur maður í framtíðinni sest niður á kránni og fengið sér kaldan úr krana og 9 tommu speciale, jafnvel með auka osti og ólífum, og styrkt þanni sveitarfélagið enn nú betur.
Unglingarnir mæta svo glaðir í bragði til að sjá íslenska gulldrenginn, Eið Smára gera einhverjar mega gloríur í spænska boltanum, á risa risa stjóru breiðtjaldi, allt í boði Árborgar. Skólareglurnar myndu þá að sjálfsögðu gilda, sem eðlilegt er, sami eigandi að báðum stöðum.
Í miðri viku myndi aldurstakmarkið inn í húsið lækka úr 18 árum í 18 mánuði og hin margumbeðnu deild fyrir 18 mánaða börnin, yrði starfrækt á efri hæðinni.
Barborðið gætu börnin notað í búðarleik og svo er þetta alveg brilljant mötuneyti á neðri hæðinni. Staðurinn gæti svo breyst í krá um helgar. Læt þetta gott heita
Anna
Eins og krækiber í helvíti
15. maí 2007 klukkan 16:06
Skellti mér í pullarann á dögunum. Letin hafði heltekið mig stuttu áður, þannig að ég smellti mér í bílalúguröðina, á rauðu gömlu, litlu drossíunni sem engan svíkur og engum gerir mein.
Það var nú dálítil röð, en ég lét það nú ekki á mig. Við nánari eftirgrennslan sá ég að einungis tveir bílar voru í röðinni fyrir framan mig, þrátt fyrir það að ég væri staðsett út á miðju plani.
Bílarnir voru nefnilega af þeirri tegund sem í tísku eru á landinu okkar. Tveir amerískir “pikkuppar”. Annar var meira að segja með 3 hrossa kerru aftaní hangandi. Kerran var svo stór að ég hefði hreinlega treyst mér til að búa þar með fjögura manna fjölskyldu yfir heila helgi.
Alveg krökkt af tillitssemi hjá þessum félögum, að velja bílalúguna. Jæja, nóg um það.
Ég lenti semsagt , til að gera málið flóknara, fyrir aftan þann sem ekki var með kerruna. Ég upplifði mig sem smávaxið og einmanna krækiber í helvíti.
Ekki var oggulítill sjéns fyrir skriðdrekabílstjórann að greina minn bíl fyrir aftan sinn. Bílinn minn var rúmum metri lægri en pallinn og miklu miklu mjórri, þannig að hann gat ekki séð mig í neinum einasta spegli.
“HJÁLP – bakkljósin .....hann er að bakka á mig, ..........nei ég meina yfir mig, ........ hann ætlar greinilega að jafna mig við jörðu, fyrir fullt og allt”.
Það er snarræði mínu að þakka að ekki fór verr. Því ég er viss um að bílstjórinn veit ekki enn þann dag í dag að ég var staðsett fyrir aftan hann.
Annars er mér mein illa við þessa skriðdreka sem eru í umferðinni, og finnst þeir ekki eiga heima á okkar mjóu og einbreiðu vegum.
Alveg ljóst er að ef maður yrði fyrir þeim á þjóðvegunum, þá þyrfti nú ekki að spyrja að manni oftar , maður mætti muna sinn fífil fegurri og þakka fyrir það sem var.
Anna
Það var nú dálítil röð, en ég lét það nú ekki á mig. Við nánari eftirgrennslan sá ég að einungis tveir bílar voru í röðinni fyrir framan mig, þrátt fyrir það að ég væri staðsett út á miðju plani.
Bílarnir voru nefnilega af þeirri tegund sem í tísku eru á landinu okkar. Tveir amerískir “pikkuppar”. Annar var meira að segja með 3 hrossa kerru aftaní hangandi. Kerran var svo stór að ég hefði hreinlega treyst mér til að búa þar með fjögura manna fjölskyldu yfir heila helgi.
Alveg krökkt af tillitssemi hjá þessum félögum, að velja bílalúguna. Jæja, nóg um það.
Ég lenti semsagt , til að gera málið flóknara, fyrir aftan þann sem ekki var með kerruna. Ég upplifði mig sem smávaxið og einmanna krækiber í helvíti.
Ekki var oggulítill sjéns fyrir skriðdrekabílstjórann að greina minn bíl fyrir aftan sinn. Bílinn minn var rúmum metri lægri en pallinn og miklu miklu mjórri, þannig að hann gat ekki séð mig í neinum einasta spegli.
“HJÁLP – bakkljósin .....hann er að bakka á mig, ..........nei ég meina yfir mig, ........ hann ætlar greinilega að jafna mig við jörðu, fyrir fullt og allt”.
Það er snarræði mínu að þakka að ekki fór verr. Því ég er viss um að bílstjórinn veit ekki enn þann dag í dag að ég var staðsett fyrir aftan hann.
Annars er mér mein illa við þessa skriðdreka sem eru í umferðinni, og finnst þeir ekki eiga heima á okkar mjóu og einbreiðu vegum.
Alveg ljóst er að ef maður yrði fyrir þeim á þjóðvegunum, þá þyrfti nú ekki að spyrja að manni oftar , maður mætti muna sinn fífil fegurri og þakka fyrir það sem var.
Anna
Takk mamma og takk pabbi
12. maí 2007 klukkan 17:46
Það er mjög margt og ferlega mikið sem ég get, í gegnum tíðina, þakkað mömmu minni og pabba mínum fyrir.
Ok, nú virkar þetta sem einhver klisja og er það eflaust, en það er þá bara allt í sómanum.
Langflest er það nú fyrir hluti sem þau hafa gert fyrir mig og fyrir mína.En líka er það fyrir hluti sem þau hafa ekki gert fyrir mig og í raun aldrei nokkuð tíman dottið í hug að gera fyrir mig.
Ég er þeim nefnilega svo ævinlega þakklát, þar með talið í dag, fyrir það að ég hafi ekki hlotið sk. flokkapólitískt uppeldi..
Í uppvextinum horfði ég á marga mína jafnaldra sem voru orðnir funheitir pólitíkusar áður en þeir gátu sagt nafnið sitt klakklaust. Eingöngu af því að foreldrar þeirra voru þá og þegar búina að koma því inn í þeirra litla og miður fullþroska koll, hverjir væru bestir. Skólaúlpa og taska barnanna voru einmitt í flokkslitnum. Jeminn eini.
Ein skólasystir mín lét hafa eftir sér, árið sem hún varð 12 ára; “ Þegar ég kynnist manni, þá spyr ég hann fyrst hvort hann sé framsóknarmaður. Ef hann segir nei, þá má hann eiga sig” Og henni var fúlasta alvara, annað kom einfaldlega ekki til greina.
Mér er nú minnstætt þegar ég og karl faðir min ætluðum okkur að finna í eitt skipti fyrir öll, hvar mamma væri í pólitík, þ.e. staðsetja hana í einhverjum flokk. Þetta var að sjálfsögðu algjörlega án hennar vitundar, tóka heila 7 daga, og kallaði bæði á strembna og hárnákvæma vinnu af okkar hálfu. Þetta byrjaði vel og við áorkuðum mikið, að okkur fannst.
Einn daginn fór mamma fram á að við tækjum til hendinni við heimilisstörfin, því þau væru ekki aldeilis bara ætluð húsmóðurinni. Ok, .......... þetta var of augljóst til að vera satt, mamma var þá kvennalistakona, greinilegt ekki satt.
Þennan sama dag birtist hinn sívinsæli og síungi sjarmör; Jón Baldvin á skjánum ,......”helvíti er karlinn alltaf fljótur til svars og skeleggur” segir þá ekki bara mamma, eins og ekkert sé. Bíddu nú við, hvað með kvennalistann......er mamma kannski krati, sennilega.
"Það er nú ekki að spyrja að honum Davíð, svona líka reffilegur .........já, nú er ég sammála sjálfstæðismönnum” ropaði mamma út úr sér við eitthvert tilefni. Já, var það ekki, sjalli var hún heillin.
Jæja, þetta var greinilega ekki að gera sig hjá okkur pabba, örlítið reikandi niðurstöður, hjá okkur félögunum.
Sunnudagurinn, síðasti dagur könnunarinnar, rann upp og bundum við pabbi miklar vonir við hann. Íslenskt lambakjet var á borðum, eins og venja var. “ Nei, ekki vil ég skipta á þessu og einhverju útlensku” Nei, nú var okkur pabba öllum lokið því mamma var greinilega sammála framsóknarflokknum í þessu.
Það er skemmst frá því að segja að nú 20 árum seinna, veit ég ekki ennþá hvaða flokk mamma og pabbi kjósa, og meira er að mér er slétt sama. Kannski eru þau bara eins og ég, einn í dag og annar eftir 4 ár.
Eitt er þó víst að ég kýs alltaf rétt...................að mínu mati.
Anna
Elsker du Venus í vestri, my dear, Dýrunn, eða ertu arfblendin trapisa frá frostavetrinum síðari.
10. maí 2007 klukkan 14:30
Jæja þá eru nú samræmdupróf hæstvirts menntamálaráðherra búin, enn eitt árið. Og vonandi í síðasta skiptið (er búin að vona það á hverju ári síðan ég sjálf tók þau (á móti mínum vilja)).
Eigi skal ég um það dæma hversu árangursrík þessi próf eru en ég leyfi mér hins vegar að efast stórlega um það.
Hvernig á að stafa Dýrunn........ok, ég sem er ekki fædd í gær og hef ekki verið í stofufangelsi sl. 10 ár vissi einfaldlega EKKI að kvenmannsnafnið Dýrunn væri til....................þetta kom hinsvegar á samræmduprófi hjá 15 ára unglingum. Kannski segir þetta ýmislegt um mig......eða þá sem semja prófin en ég leyfi ykkur að dæma um það.
Nú ef að 3 bleikar tyggjókúlur, 7 grænar tyggjókúlur og 32 gular tyggjókúlur eru saman í einni skál, hvað eru þá miklar líkur á að þú dragir 1 gula og 2 bleikar kúlur ef þú færð fimm tilraunir, hvora á eftir annarri. Ja....þú meinar.........
kannski er brjálæðislega mikilvægt að vera með þetta á hreinu........nei, sorrý, ég er ekki að kaupa að þetta skipti svo miklu máli að það þurfi að vera að brjóta heilann um þetta daga og nætur fyrir próf. Maður getur bara skipt við vin sinn ef maður skildi fá tyggjókúlur sem manni langar ekki í. Nú, hvað ef maður er svo litblindur........djók.
Hvaða einkenni rafsegulbylgna fer minnkandi ef farið er eftir rafsegulrófinu frá útvarpsbylgjum til gammageislunar - já, já, félagi, hvernig er veðrið. Svei mér þá ef ég þyrfti eki bara að taka 10 bekkinn aftur.
Og svo síðast en alls ekki síst; hvert er líklegt hlutfallslegt magn DNA í sáðfrumu. Haaaaallllllló, ég á 4 börn, er langskólagengin, en mér myndi ekki endast ævin til að giska á rétt svar við þessu.
Mér finnst ég vera að klikka á grundvallaratriðum í lífinu.....eða......læt þess vegna hér við sitja
kveðja
venlige Anna
P.S. Fyrirsögnin er blandaður fróðleikur úr lesefni fyrir samræmduprófin nú í ár, tekið úr dönsku, náttúrufræði, ensku, íslensku, stærðfræði og samfélagsfræði.
Eigi skal ég um það dæma hversu árangursrík þessi próf eru en ég leyfi mér hins vegar að efast stórlega um það.
Hvernig á að stafa Dýrunn........ok, ég sem er ekki fædd í gær og hef ekki verið í stofufangelsi sl. 10 ár vissi einfaldlega EKKI að kvenmannsnafnið Dýrunn væri til....................þetta kom hinsvegar á samræmduprófi hjá 15 ára unglingum. Kannski segir þetta ýmislegt um mig......eða þá sem semja prófin en ég leyfi ykkur að dæma um það.
Nú ef að 3 bleikar tyggjókúlur, 7 grænar tyggjókúlur og 32 gular tyggjókúlur eru saman í einni skál, hvað eru þá miklar líkur á að þú dragir 1 gula og 2 bleikar kúlur ef þú færð fimm tilraunir, hvora á eftir annarri. Ja....þú meinar.........
kannski er brjálæðislega mikilvægt að vera með þetta á hreinu........nei, sorrý, ég er ekki að kaupa að þetta skipti svo miklu máli að það þurfi að vera að brjóta heilann um þetta daga og nætur fyrir próf. Maður getur bara skipt við vin sinn ef maður skildi fá tyggjókúlur sem manni langar ekki í. Nú, hvað ef maður er svo litblindur........djók.Hvaða einkenni rafsegulbylgna fer minnkandi ef farið er eftir rafsegulrófinu frá útvarpsbylgjum til gammageislunar - já, já, félagi, hvernig er veðrið. Svei mér þá ef ég þyrfti eki bara að taka 10 bekkinn aftur.
Og svo síðast en alls ekki síst; hvert er líklegt hlutfallslegt magn DNA í sáðfrumu. Haaaaallllllló, ég á 4 börn, er langskólagengin, en mér myndi ekki endast ævin til að giska á rétt svar við þessu.
Mér finnst ég vera að klikka á grundvallaratriðum í lífinu.....eða......læt þess vegna hér við sitja
kveðja
venlige Anna
P.S. Fyrirsögnin er blandaður fróðleikur úr lesefni fyrir samræmduprófin nú í ár, tekið úr dönsku, náttúrufræði, ensku, íslensku, stærðfræði og samfélagsfræði.
Sumir eru dofnari en aðrir......
09. maí 2007 klukkan 13:59
Það telst nú ekki saga til næsta bæjar, að bregða sér til tannlæknis. Þó er ég harðákveðin í að segja hér, eitt stykki tannlæknasögu.
Í marsbyrjun var semsagt komið að mér að láta skúra, skrubba og bóna einn endajaxl sem greinilega hafði verið skilinn útundan i hirðingunnni.
Þar sem ég er nú langt frá því að vera masókisti, þá þáði ég með þökkum, deyfingu nokkra, sem doksinn hafði upp á að bjóða. Enda í langt frá því að vera í fyrsta skipti sem ég notfærði mér þessa líka fínu uppfinningu sem deyfingar eru. Þ.e.a.s þegar það á við.
Til að gera langa sögu stutta, þá dofnaði ég all svakalega.
Málfar mitt var svo bágborið að ég gat ekki spjallað við neinn í Bónusbúðinni, gat ekki sagt S heldur Þ/Ð i staðinn. gat ekki kysst, varð að drekka með röri og gat ekki borðað Nóa Kropp, vegna þess að kúlurnar duttu alltaf út úr mér. Svona var ég í nokkra daga.
Ég þurfti sem sagt að draga mig í hlé, hvað varðar notkun á tjáningarforminu: að tala. Þeir sem þekkja mig geta nú bara rétt ýmindað sér ástandið, en heimilisfólkið kvartaði nú ekki.
Allt, matarkyns, sem var ískalt varð brennandi heitt þegar það kom við mína dofnu tungu. Ísinn, sem sagt stórhættulegur og klakarnir í kókinu, varasamir.
Nú, til að stytta söguna enn nu meira þá held ég, um þessar mundir, upp á 2 mánaða deyfingar afmæli. Þ.e.a.s. tungan mín er ennþá dofin af 1/4 hluta og alveg önnur hliðin á henni líka.
Nú þannig að þegar ég tygg matinn minn, þá tyggi ég tunguna alltaf með, sem auðvitað endar bara með ósköpum. Ísinn er ennþá heitur, en ég get orðið borðað Nóa Kropp í margmenni, án þess að kalla á óþarfa athygli.
Sem betur fer sést það ekki utan á mér hvað ég er dofin.
Með von um betri tilfinngu
Anna
Í marsbyrjun var semsagt komið að mér að láta skúra, skrubba og bóna einn endajaxl sem greinilega hafði verið skilinn útundan i hirðingunnni.
Þar sem ég er nú langt frá því að vera masókisti, þá þáði ég með þökkum, deyfingu nokkra, sem doksinn hafði upp á að bjóða. Enda í langt frá því að vera í fyrsta skipti sem ég notfærði mér þessa líka fínu uppfinningu sem deyfingar eru. Þ.e.a.s þegar það á við.
Til að gera langa sögu stutta, þá dofnaði ég all svakalega.
Málfar mitt var svo bágborið að ég gat ekki spjallað við neinn í Bónusbúðinni, gat ekki sagt S heldur Þ/Ð i staðinn. gat ekki kysst, varð að drekka með röri og gat ekki borðað Nóa Kropp, vegna þess að kúlurnar duttu alltaf út úr mér. Svona var ég í nokkra daga.
Ég þurfti sem sagt að draga mig í hlé, hvað varðar notkun á tjáningarforminu: að tala. Þeir sem þekkja mig geta nú bara rétt ýmindað sér ástandið, en heimilisfólkið kvartaði nú ekki.
Allt, matarkyns, sem var ískalt varð brennandi heitt þegar það kom við mína dofnu tungu. Ísinn, sem sagt stórhættulegur og klakarnir í kókinu, varasamir.
Nú, til að stytta söguna enn nu meira þá held ég, um þessar mundir, upp á 2 mánaða deyfingar afmæli. Þ.e.a.s. tungan mín er ennþá dofin af 1/4 hluta og alveg önnur hliðin á henni líka.
Nú þannig að þegar ég tygg matinn minn, þá tyggi ég tunguna alltaf með, sem auðvitað endar bara með ósköpum. Ísinn er ennþá heitur, en ég get orðið borðað Nóa Kropp í margmenni, án þess að kalla á óþarfa athygli.
Sem betur fer sést það ekki utan á mér hvað ég er dofin.
Með von um betri tilfinngu
Anna
Dalmatílegt útsýni
07. maí 2007 klukkan 18:37
Þá var komið að dekurdegi. Stefnan var tekin á litun og plokkun.
Eftir að ég hafði komið mér þokkalega notalega fyrir í stólnum, hófst aðgerðin. Ég var orðin hálfpartinn sambrýnd og fræðingurinn mátti því bretta upp ermarnar og hefjast handa. Já ég segi aðgerð vegna þess að plokkun er með því versta sem ég geri.
Ástæðan er einfaldlega sú, að ég hnerra svo ferlega mikið á meðan. Svo fyllist nefið á mér af hori af öllu þessu hnerri og ástandið verður því bara verra.
Nú svo er þetta beinlínis hættuleg aðgerð. Það segir sig nú sjálft að vera með manneskju vopnaða "plokkara" beint fyrir framan augun á sér á meðan maður er að kastast til og frá, af hnerra, getur baaarraaa endað með ósköpum.
Eftir að plokkuninni lauk, snýtti ég mér rækilega og var svo tilbúin í næsta skref sem er litunin. Sá gjörningur er bara yndislegur.
Ég lygndi aftur augunum og fræðingurinn breiddi yfir mig teppi og pakkaði mér hálfpartinn inn í það, hún deyfði ljósin (sem auðvitað þurfti ekki þar sem augun voru hvort eð er lokuð, jú sí)
Daman skildi mig eina eftir og ég slakaði þvílíkt á í þögninni. Ég gleymdi bókstaflega stað og stund................og ég vissi bara ekki fyrr en ég var komin í sund.
Ég var komin í 25m innisundlaug og var að æfa mig að kafa. og ég kafaði og kafaði eins og ég ætti lífið að leysa. Þegar ég kom loksins upp úr vatninu, byrjaði ég auðvitað á því að þurrka vatnið úr augunum mínum.
Ááááááíiiiiiiii og ááááááiiiiiiiii og ennþá meira ááááiiiii.
Ég stökk upp úr stólnum, hálf vakúmpökkuð í teppið, sem rétt áðan hafði verið svo yndislegt.
Mig logsveið í augun og litnum hafði ég makað út um allt andlit.
Fræðingurinn kom a öðru hundraðinu inn í herbergi til mín. Sem betur fer sá ég ekki hvort hún var hlægjandi en það bara einfaldlega getur ekki verið annað.
Eftir hreingerningu á andlitinu á mér, með allskyns vökvum frá dömunni var ég fyrst tilbúin að láta sjá mig í dagbirtu.
Augnabrúnirnar mínar voru glæsilegar og augnhárin sömuleiðis. Hendurnar myrkvaðar og sorgarrendur undir nöglum, andlitið töluvert skýjað, en svona allt í lagi. Það voru hinsvegar linsurnar mínar sem klárlega fóru verst út úr þessu öllu saman. Svarti augnháraliturinn hafði fests á þeim og nú var útlitið svart....eða öllu heldur svona dalmatíulegt. Hvítt með svörtum dílum.
Það var þá meira dekrið
knús og kossar
Anna
Eftir að ég hafði komið mér þokkalega notalega fyrir í stólnum, hófst aðgerðin. Ég var orðin hálfpartinn sambrýnd og fræðingurinn mátti því bretta upp ermarnar og hefjast handa. Já ég segi aðgerð vegna þess að plokkun er með því versta sem ég geri.
Ástæðan er einfaldlega sú, að ég hnerra svo ferlega mikið á meðan. Svo fyllist nefið á mér af hori af öllu þessu hnerri og ástandið verður því bara verra.
Nú svo er þetta beinlínis hættuleg aðgerð. Það segir sig nú sjálft að vera með manneskju vopnaða "plokkara" beint fyrir framan augun á sér á meðan maður er að kastast til og frá, af hnerra, getur baaarraaa endað með ósköpum.
Eftir að plokkuninni lauk, snýtti ég mér rækilega og var svo tilbúin í næsta skref sem er litunin. Sá gjörningur er bara yndislegur.
Ég lygndi aftur augunum og fræðingurinn breiddi yfir mig teppi og pakkaði mér hálfpartinn inn í það, hún deyfði ljósin (sem auðvitað þurfti ekki þar sem augun voru hvort eð er lokuð, jú sí)
Daman skildi mig eina eftir og ég slakaði þvílíkt á í þögninni. Ég gleymdi bókstaflega stað og stund................og ég vissi bara ekki fyrr en ég var komin í sund.
Ég var komin í 25m innisundlaug og var að æfa mig að kafa. og ég kafaði og kafaði eins og ég ætti lífið að leysa. Þegar ég kom loksins upp úr vatninu, byrjaði ég auðvitað á því að þurrka vatnið úr augunum mínum.
Ááááááíiiiiiiii og ááááááiiiiiiiii og ennþá meira ááááiiiii.
Ég stökk upp úr stólnum, hálf vakúmpökkuð í teppið, sem rétt áðan hafði verið svo yndislegt.
Mig logsveið í augun og litnum hafði ég makað út um allt andlit.
Fræðingurinn kom a öðru hundraðinu inn í herbergi til mín. Sem betur fer sá ég ekki hvort hún var hlægjandi en það bara einfaldlega getur ekki verið annað.
Eftir hreingerningu á andlitinu á mér, með allskyns vökvum frá dömunni var ég fyrst tilbúin að láta sjá mig í dagbirtu.
Augnabrúnirnar mínar voru glæsilegar og augnhárin sömuleiðis. Hendurnar myrkvaðar og sorgarrendur undir nöglum, andlitið töluvert skýjað, en svona allt í lagi. Það voru hinsvegar linsurnar mínar sem klárlega fóru verst út úr þessu öllu saman. Svarti augnháraliturinn hafði fests á þeim og nú var útlitið svart....eða öllu heldur svona dalmatíulegt. Hvítt með svörtum dílum.
Það var þá meira dekrið
knús og kossar
Anna
Melónurnar góðu
06. maí 2007 klukkan 00:28
Skellti mér í Nóatún, sem er nú ekki til frásögu færandi nema það að þegar ég kem inn, sé ég strax mér til ómældrar ánægju að það er bara dúndurtilboð á melónum, bæði gulum og grænum.
Þar sem melónur eru nú vanalega rifnar út með kjafti og klóm, hér á heimilinu var það eki nein spurning í mínum huga að skella mér á sitthvora tegundina. Þetta er nú engin smá farangur, félagi, en ég lét slag standa.
Nú síðan rölti ég mér hringinn í búðinni og valdi margt, nytsamlegt og ónytsamlegt, svona eins og gengur og gerist.
Nú svo var komið að skuldadögum. Ég borgaði herlegheitin en sá að uppgefin tilboðsverð voru ekki alveg í samræmi við borgunina mína. Þar sem hver melóna vegur nú einhver kíló þá, gerði ég smá athugasemd við þetta.
Yndislega afgreiðslukonan í grænmetinu sagði mér þá, mjög vinsamlega, að því miður hefði tilboðið bara verið að detta út. Ok, ég skil................ekki.
Niðurstaðan var sem sagt sú að melónurnar voru á tilboði rétt á meðan ég valdi þær og á meðan ég rúntaði með þær um búðina en svo þegar ég nálgaðist afgreiðslukassann þá........................púúúffffffffffff, hættu þær á tilboði. Skondið, ekki satt?
Nú, ég keypti melónurnar, fór með þær heim og þar voru þær borðaðar með bestustu lyst. Óvenjulega bragðgóðar, held ég, meira að segja.
Svona er þetta bara stundum
Anna
Þar sem melónur eru nú vanalega rifnar út með kjafti og klóm, hér á heimilinu var það eki nein spurning í mínum huga að skella mér á sitthvora tegundina. Þetta er nú engin smá farangur, félagi, en ég lét slag standa.
Nú síðan rölti ég mér hringinn í búðinni og valdi margt, nytsamlegt og ónytsamlegt, svona eins og gengur og gerist.
Nú svo var komið að skuldadögum. Ég borgaði herlegheitin en sá að uppgefin tilboðsverð voru ekki alveg í samræmi við borgunina mína. Þar sem hver melóna vegur nú einhver kíló þá, gerði ég smá athugasemd við þetta.
Yndislega afgreiðslukonan í grænmetinu sagði mér þá, mjög vinsamlega, að því miður hefði tilboðið bara verið að detta út. Ok, ég skil................ekki.
Niðurstaðan var sem sagt sú að melónurnar voru á tilboði rétt á meðan ég valdi þær og á meðan ég rúntaði með þær um búðina en svo þegar ég nálgaðist afgreiðslukassann þá........................púúúffffffffffff, hættu þær á tilboði. Skondið, ekki satt?
Nú, ég keypti melónurnar, fór með þær heim og þar voru þær borðaðar með bestustu lyst. Óvenjulega bragðgóðar, held ég, meira að segja.
Svona er þetta bara stundum
Anna
Akút æla
04. maí 2007 klukkan 10:25
Skrapp fram úr bólinu og sótti málgagnið í bréfalúguna, ekkert óeðlilegt við það. Potaði linsunum í glirnurnar á mér og settist niður með Moggann í fanginu og byrjaði að fletta. Rétt eins og hendi væri veifað kom yfir mig þessi ofboðslega ógleðistilfinning, svo ég hélt að vömbin ætlaði að koma öfug upp úr mér, en það er nú annað mál.
Nú hugsa eflaust einhverjir, át Anna kjúkling í gær (kjúklingnum alltaf kennt um þó svo að salmonella sé löngu hætt að seljast með) eða þá étið eitthvað verulega rare af grillinu (eins og ég á reyndar til). Nebb, ég er alveg saklaus af þessu.
Blaðsíða 2 í Mogganum var valdurinn af þessari gríðarlegu vambarvanlíðan minni. Ekki var um að ræða neinar hörmungarfréttir, þ.e. hvorki slysa - eða drápsfréttir neinar.
Það að bankastjóri eins af stóru bankanna, skyldi fá 800 milljónir í starfslokalaun.
Halló, hvað er á seyði ? Halló, hvert er þetta að fara? Halló, hvar endar þetta eiginlega?
Með stútfullri virðingu fyrir þessum manni, sem ég þekki nákvæmlega ekki neitt,en er eflaust yndislegur nágungi í alla staði, þá finnst mér þetta ógeðfellt. Já, þú last rétt. Mér finnst þetta meira að segja ógeðslegt.
Við vitum að margir eru með minna en 200 þús. í mánaðarlaun, og margir meira að segja með miklu minna. Ef ég passa mig nú á því að láta þessa frétt nú ekki slá mig út af laginu og kveikja hjá mér einhverjar svartnættishugsanir, þá ætla ég að gera smá útreikninga hér og geri ráð fyrir að X sé með 350 þús í laun á mánuði(væntanlega karlmaður).
350 þús á mánuði gera 4.2 milljónir á ári
Ef viðkomandi fær þetta í laun frá 25 ára til 67 ára þá fær hann alls u.þ.b 180 milljónir. Hann þarf því að vinna í 190 ár til að fá 800 milljónir. Þarf hann þá ekki að ná amk 210 ára aldri til að ná þessu. Ég vona hins vegar að þetta sé vitleysa hjá mér.
Núna, á þessu augnabliki er ég t.d. með svo mikla gæsahús að ég er hættuleg nánasta umhverfi mínu.
Ég vona innilega að maðurinn lifi hamingjusamur til æviloka, með millurnar sínar allar ( plús öll hlutabréfin)
Mér líður allavega vel í minni stöðu sem húsmóðir og vildi ekki skipta í einn dag og ég tala nú ekki um þegar ógleðin verður horfin fyrir fullt og allt
heyrumst og fariði varlega um helgina
Anna
Nú hugsa eflaust einhverjir, át Anna kjúkling í gær (kjúklingnum alltaf kennt um þó svo að salmonella sé löngu hætt að seljast með) eða þá étið eitthvað verulega rare af grillinu (eins og ég á reyndar til). Nebb, ég er alveg saklaus af þessu.
Blaðsíða 2 í Mogganum var valdurinn af þessari gríðarlegu vambarvanlíðan minni. Ekki var um að ræða neinar hörmungarfréttir, þ.e. hvorki slysa - eða drápsfréttir neinar.
Það að bankastjóri eins af stóru bankanna, skyldi fá 800 milljónir í starfslokalaun.
Halló, hvað er á seyði ? Halló, hvert er þetta að fara? Halló, hvar endar þetta eiginlega?
Með stútfullri virðingu fyrir þessum manni, sem ég þekki nákvæmlega ekki neitt,en er eflaust yndislegur nágungi í alla staði, þá finnst mér þetta ógeðfellt. Já, þú last rétt. Mér finnst þetta meira að segja ógeðslegt.
Við vitum að margir eru með minna en 200 þús. í mánaðarlaun, og margir meira að segja með miklu minna. Ef ég passa mig nú á því að láta þessa frétt nú ekki slá mig út af laginu og kveikja hjá mér einhverjar svartnættishugsanir, þá ætla ég að gera smá útreikninga hér og geri ráð fyrir að X sé með 350 þús í laun á mánuði(væntanlega karlmaður)
.350 þús á mánuði gera 4.2 milljónir á ári
Ef viðkomandi fær þetta í laun frá 25 ára til 67 ára þá fær hann alls u.þ.b 180 milljónir. Hann þarf því að vinna í 190 ár til að fá 800 milljónir. Þarf hann þá ekki að ná amk 210 ára aldri til að ná þessu. Ég vona hins vegar að þetta sé vitleysa hjá mér.
Núna, á þessu augnabliki er ég t.d. með svo mikla gæsahús að ég er hættuleg nánasta umhverfi mínu.
Ég vona innilega að maðurinn lifi hamingjusamur til æviloka, með millurnar sínar allar ( plús öll hlutabréfin)
Mér líður allavega vel í minni stöðu sem húsmóðir og vildi ekki skipta í einn dag og ég tala nú ekki um þegar ógleðin verður horfin fyrir fullt og allt
heyrumst og fariði varlega um helgina
Anna
Ungfrúin stóra og Viktoria Secret
03. maí 2007 klukkan 11:45
Já sumarið er svo sannarlega að bresta á með öllum sínum kostum og öllum sínum göllum.
Göllum, segi ég. Hefur sumarið einhverja galla.
Ó, já........blessuð skordýrin. Kóngulærnar eru farnar að gera sig heimakomnar, vefandi þessa snilldar vefi yfir alla glugga og hurðir, í þeirri von um að maður festist í þessu, og þá geta þær vafið manni inn og étið mann í vetur. Feitur biti það
Þegar ég í sakleysi mínu stóð við snúrurnar og hengdi upp þvott dagsins, heyrði ég hljóð. Svona suð...........gat það verið.
Var nágranninn farinn að slá. Nei, skynsemin sagði mér að svo gæti ekki verið. Allavega gat ekki verið að hann væri farinn að slá garðinn minn, þar sem ég heyrði að hljóðið varð greinilegra og greinilegra.
Það var ekki um að villast, það kom nær mér og nær. Nær en ég kærði mig um. Til að átta mig betur á aðstæðum ýtti ég gamla gjaldeyrishandklæðinu úr Íslandsbankanum sáluga til hliðar...........
Við horfðumst í augu
, tryllingslegt augnaráðið leyndi sér ekki, haturslegi svipurinn var afskaplega skýr á þessu annars smágerða andliti. Annað hvort var það ég sem henni líkaði ekki við eða nýju nærfötin úr Viktoriu Secret , sem ég var í þessum töluðu orðum að hengja upp.
Þvermál þessarar stórgerðu og groddalegu BÝFLUGU hefur örugglega verið svona 2 cm í fjarlægð en allt upp í 8 cm í nálægð. En vængirnir sjálfir virtust alltof litlir, en öflugir voru þeir, því (ó)vinkonan bókstaflega tók flugið á fullu trukki og stefndi beint í andlitið á mér (að mér fannst).
Það eina sem ég gat gert var að............loka augunum og vona það besta. Ég get bara ekki lýst tilfinningu minni er hún flaug framhjá mér. Ég saup hveljur, því vindurinn sem myndaðist er hún fór hjá var ekki lítill (reyndar svo mikill, að hárið mitt sem ég greiði alltaf til hægri var skyndilega allt komið til vinstri)
Þða er skemmst frá því að segja að ég hef ekki séð þetta tryllitæki aftur, enda hef ég alfarið notað þurrkarann síðan.
Bæjó
Anna í sumarskapi
Göllum, segi ég. Hefur sumarið einhverja galla.
Ó, já........blessuð skordýrin. Kóngulærnar eru farnar að gera sig heimakomnar, vefandi þessa snilldar vefi yfir alla glugga og hurðir, í þeirri von um að maður festist í þessu, og þá geta þær vafið manni inn og étið mann í vetur. Feitur biti það
Þegar ég í sakleysi mínu stóð við snúrurnar og hengdi upp þvott dagsins, heyrði ég hljóð. Svona suð...........gat það verið.
Var nágranninn farinn að slá. Nei, skynsemin sagði mér að svo gæti ekki verið. Allavega gat ekki verið að hann væri farinn að slá garðinn minn, þar sem ég heyrði að hljóðið varð greinilegra og greinilegra.
Það var ekki um að villast, það kom nær mér og nær. Nær en ég kærði mig um. Til að átta mig betur á aðstæðum ýtti ég gamla gjaldeyrishandklæðinu úr Íslandsbankanum sáluga til hliðar...........
Við horfðumst í augu
, tryllingslegt augnaráðið leyndi sér ekki, haturslegi svipurinn var afskaplega skýr á þessu annars smágerða andliti. Annað hvort var það ég sem henni líkaði ekki við eða nýju nærfötin úr Viktoriu Secret , sem ég var í þessum töluðu orðum að hengja upp. Þvermál þessarar stórgerðu og groddalegu BÝFLUGU hefur örugglega verið svona 2 cm í fjarlægð en allt upp í 8 cm í nálægð. En vængirnir sjálfir virtust alltof litlir, en öflugir voru þeir, því (ó)vinkonan bókstaflega tók flugið á fullu trukki og stefndi beint í andlitið á mér (að mér fannst).
Það eina sem ég gat gert var að............loka augunum og vona það besta.
Ég get bara ekki lýst tilfinningu minni er hún flaug framhjá mér. Ég saup hveljur, því vindurinn sem myndaðist er hún fór hjá var ekki lítill (reyndar svo mikill, að hárið mitt sem ég greiði alltaf til hægri var skyndilega allt komið til vinstri)Þða er skemmst frá því að segja að ég hef ekki séð þetta tryllitæki aftur, enda hef ég alfarið notað þurrkarann síðan.
Bæjó
Anna í sumarskapi
Pæju fílingur
26. apríl 2007 klukkan 18:07
Skrapp í búð áðan á bílnum sem er nú ekki til frásögu færandi.
Hins vegar þegar ég keyrði eftir Austurveginum, tók ég eftir mér til mikillar ánægju að fyrir framan mig er glæsileg, blá, vel bónuð Camaro, glæsikerrra. Síðan kom sem sagt ég ...... og svo fyrir aftan mig, var eldrauður, spegilglansandi Transam með opna topplúgu. Í þeirri andrá, er ég áttaði mig á hvernig félagsskap ég var í þarna, keyrir ekki framhjá hrikalega flottur Pontiac, með græjurnar í botni.
Um mig fór svona; ....ok, ég er 17 ára, fílingur.
Allt í einu áttaði ég mig hinsvegar á því að bílstjórar "hinna" glæsivagnanna horfðu ekki eins á mig eins og ég horfði á þá, það var eitthvað öðruvísi.
Það var kannski vegna þess að mín glæsikerra er Toyota Corolla, steisjón, árgerð 1991, fimmdyra, með segulbandstæki og sígarettukveikjara.
Ok, ég var sem sagt röng, manneskja, á röngum stað, á röngum tíma, á röngum aldri og á röngum bíl
En hvað um það, ég er hrikalega ánægð með Toyotuna mína. Hún kemur mér frá stað A til staðar B og til baka aftur. Hvað getur maður beðið um meira
knús og kiss úr umferðinni
Anna
