Ég rakst á alveg hreint ómótstæðilegar karlmannsnærbuxur í búð einni hér í bæ (rakst ekki beint á þær, en sá þær á henginu).

Um var semsagt að ræða svona týpískar boxer buxur, en það sem gerð þær áhugaverðar í mínum augum var myndin sem prentuð var á þær.  Jú, myndin var af engum öðrum en hinum marg  rómaða og alheimsfræga GEYSI í Haukadal. Og undir myndinni stóð stórum stöfum; GEYSIR.   

Merkilegt nok, svona líka ofur  náttúrulegar og rammíslenskar naríur, hér á ferð.    

Ég hrökk í kút.  Jú, jú að sjálfsögðu þekkir maður fólk sem eru sérstaklega miklir Íslendingar í sér og bera íslenska fánann á húfum sínum, flagga lágmark 8 sinnum á ári,  skreita kransakökuna með íslenska fánanum og drekka úr bollum í fánalitunum..........en halló, ekki á naríunum (en hvað ætli ég svosem viti um það)

Ég er bara ekki að skilja þetta, nema þá að  Geysir eigi með einhverjum hætti að lýsa því , sem naríurnar annars hylja.
Geysir er jú afar kraftmikið fyrirbæri, gusar út úr sér fleiri tugi, ef ekki hundruði metra og þvílíku magni, í þokkabót.  Hefur laðað að sér tugi þúsunda kvenna (og karla) í gegnum tíðina, án þess að hafa svo ýkja mikið fyrir því og geri aðrir betur.

Jú, kanski er einhver sem vill líkja sér við  hann, og undirstrika það með því að klæðast þessum ósköpum. 

En þá vil ég góðfúslega benda á það að Geysir er dauður úr öllum æðum.  Úr honum hefur ekkert komið í mörg herrans ár, og síðast var það með hjálp góðra manna og kvenna.

Kannski er þetta bara endalaust grín.....kannski bara geysir grín.         Dæmi nú hver fyrir sig

Anna kveður

Jæja, þá er nú lífið að hlunkast í sínar eðlilegu skorður eftir mjög svo  skringilegan og afar annasaman mánuð. 

Ef einhverjum er þakklæti í huga, sem ég efast nú stórlega um, þá ber að þakka yfirhúsmóðurinni á bænum, því hún fékk þá stóru og loðnu flugu í hausinn að setjast á skólabekk. 

Jabbs, hún lét sig og aðra hafa það að nema sjúkraflutningsnám, sem er reyndar afar gamall og góður draumur. 
Þrjár vikur, frá 8-17 + keyrsla yfir fjallveginn ógurlega + vaktir á sjúkrabíl, var það heilllin hvorki meira og alls ekki minna.

Nú halda nátturulega flestir að börnin mín hafi á þessum tíima einfaldlega mátt éta það sem úti fraus, gangandi um eins og útigangsbörn, óalandi og óferjandi. 

Ó, nei, síður en svo.  Ég fékk þetta líka frábæra fólk, okkur til aðstoðar, þ.e.a.s. við réðum okkur au pair, og ekki bara eina heldur tvær, tvær og hálfa meira að segja.

Móðir mín og systir ásamt  betri helmingnum mínum, tóku þetta alfarið í sínar hendur, og stjórnuðu heimilishaldinu sem aldrei fyrr. 

Í skóla, úr skóla, að sofa, ekki sofa, elda, baka, borða, ekki borða, klæða, eða afklæðast, á íþróttaæfingu, heim aftur, til læknis, læra, leika, baka, taka til, knúsa, kyssa EÐA BARA sjá um allt á milli himins og jarðar. 

Og börnin ku hafa verið foreldrum sínum og öðrum ættingjum og vinum til mikilla sóma, stillt og prúð og hvers manns hugljúfi.  Þetta er ekki grín, svona var umsögn þeirra sem að þátt tóku í verkefninu.

Og ég sem hélt að ég væri sérfræðingur í þessu öllu og engin kæmist með tærnar þar sem ég hef................DJ'OK.........ég hef alltaf sagt ; að það kemur ALLTAF maður í manns stað.    
Og þarna sannaðist það, svo ískyggilega mikið.  Takk fyrir það, elskurnar mínar.

Námið sjálft var alveg stjarnfræðilega áhugavert og skemmtilegt og ég gæti sko alveg hugsað mér að starfa við þetta í framtíðinni.
Kennararnir miklir höfðingjar með allt á hreinu og samnemendur mínir afar alvörugefnir alveg snauðir öllum húmor eða þannig.  Þetta var einu og orði sagt frábært. 

Kannski að maður ætti að gera þetta miklu oftar
........................... nei, alveg róleg, ég segi nú bara svona

kv. Anna